Boeien. Verbinden. Presteren. Webton.
Terug naar overzicht

N1-1: onze eerste wedstrijd

06 feb 2017

Na een maandenlange voorbereiding met onze trainer Herman op de dinsdagnamiddagen was het dan eindelijk zover. We zouden onze eerste echte wedstrijd spelen. Competitie spelen… we wisten eigenlijk niet zo goed wat dat is. Bij enkele teamgenootjes betekende dat wel wat buikpijntjes vooraf. Afijn, zaterdag 4 februari allemaal supermooi in onze wedstrijdkleding. Een van ons droeg zelfs al echte kniebeschermers. Oei, dat is toch wel een grote zaal daar in Borne. Zo wit. Zo hoog. Zo veel velden. We hebben ze geteld: acht volleybalvelden. Wij speelden op veld 1. Dat was dus even zoeken. Best een groot veld en met van die onduidelijke smalle blauwe lijntjes. En wel met een echt net. Herman had ons geleerd dat het net niet is bedoeld om ballen op te vangen. Ze moeten er overheen. Nog even wat oefenen met gooien en vangen. Even heel hard “Webton” roepen. Oh ja, ook nog onder het net door handen schudden. En dan kon het beginnen.

Een van onze moeders leidde de wedstrijd. Twee andere moeders coachten (zo heet dat toch?) ons. Onze supporters zaten op de tribune. En dan stond onze trainer ook nog ergens. Dat moest wel goed komen of was het iets te veel van het goede?

Ecare Apollo 8 N1-1 stond aan de andere kant van het net. Allemaal meiden. Wij zijn lekker mix. Zij speelden thuis in hun eigen sporthal, maar volgens onze moeders en vaders speelden wij toch echt een thuiswedstrijd. Zal wel. We snapten het even niet meer. Toen verloren we ook nog de eerste set. Dat was natuurlijk niet onze bedoeling. De tweede set begon gelijk. En wij speelden ook gelijk net als de derde set. De vierde en laatste set wilden we echt winnen. Nou, dat is ons dus ook gelukt. We zijn nog vergeten te vertellen hoe goed we hebben gespeeld. Dat komt nou: bijna alle ballen gingen over het net; heel, heel veel ballen hebben we gevangen, soms wel met drieën samen; we zijn dus een echt team. Dat draaien en dat er weer in komen, dat vinden we nog wel moeilijk. Soms draaide iemand de verkeerde kant op. Soms vergat iemand te draaien. Soms vergaten het zelfs allemaal. Wel een rommeltje een paar keer, zeg. In elk geval waren we heel druk aan het lopen. Volleybal is bewegen, bewegen, bewegen zegt onze trainer altijd. Nou, dat hebben we best wel goed gedaan, dus. Allemaal vergaten we ook wel eens op te blijven letten. Er was ook zo veel te zien in die grote zaal. En we droomden ook wel eens wat in het veld. Waarover? Om net zo’n goede volleyballer te worden als die jongens en meisjes op veldje 8. We hebben dus met 2-2 gewonnen, vinden wij. Onze trainer zei later dat het 4-4 is, dat het ‘gelijk’ is en dat we goed hebben gespeeld. Zal wel, en dat laatste dat is ook zo. Oh ja, nog even handen schudden en yellen en toen op de foto voor de club. We vinden zelf dat we er mooi op staan en ook heel tevreden.

Maud, Merel, Sophie en Sylvan van Webton-Hengelo N1-1